பெட்டிக் கதை:

டிக்கெட்.. டிக்கெட்.. 
எங்க போர ? எத்தினி டிக்கெட் ?
எங்க சார் டிக்கெட் ?

இது சென்னை – மாமல்லபுரம் பேருந்து ஒன்றின் நடத்துனர் பேச்சு. முதல் வரி நடுத்தர வயது கொண்ட ஒரு பெண்ணிடமும், அடுத்த வரி என்னிடமும் பேசப்பட்டவை.
அந்தப் பெண்ணின் அழுது கொண்டு இருந்த குழந்தையோ, அவரின் சாயம் போன புடவையோ, ஆங்கில வாடை இல்லாத தமிழோ, இல்லை சென்னைத் தமிழ் உச்சரிப்போ, இப்படி நடத்துனர் பேசியதன் காரணாமாயிருக்கலாம்.
சிறிது தூரம் கடந்திருக்கும்.

‘உங்க போன் தரீங்களா. ஒரு மிஸ்டு கால் பண்ணிட்டுத் தரேன்’ – அந்தப் பெண்.
‘நம்பர் சொல்லுங்க. நானே செய்றேன்’ – நான்.
‘……….’ .
‘பண்ணிட்டேன். கால் வந்ததும் தரேன்’.

சிறிது நேரம் கழித்து,
‘வல்லியா’ ?
சிறிது பேருந்து நிருத்தங்கள் கழித்து, ‘வல்லியா’?

‘நான் கையிலே தான் வெச்சிருக்கேன். வந்ததும் தரேன்’ என்று சொல்லி விட்டு நினைத்தேன். ஏதோ அவசரம் போல் இருக்கிறது. இப்படிச் செய்தால் என்ன. சரி கேட்டுவிடலாம்.

‘நான் வேணும்னா கால் பண்றேன்’.
‘சரி’ என்ற பதில் வரவே அந்த எண்ணுக்கு முழு அழைப்பு விடுத்தேன். பதில் இல்லை.
‘யாரும் எடுக்கலியே’ – இது நான்.

‘நாங்கொ ஊர்க்குத் திரும்ப வரம்னு அவர்க்கு தெரியாது. அதான் சொன்னா பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு வந்து இட்னு பொவாரு. சரி உடு தம்பி எதனா வேலயா இருக்க போவுது’.
சிறிது வெயில், சிறிது தூறல், சிறிது மரக்கூட்டம், நிறைய வாகனங்கள் கடந்தன.

வேரோர் இடம், வேரொரு பேருந்து நிருத்தம், வேரொரு பெண்.
‘ஏம்மா, குழந்தைக்குத் தனி சீட்டா? மடியில குழந்தைய வெச்சுகிட்டு கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்க’ - அந்த வேரொரு பெண்.

‘இன்னாத்துக்கு, கொயந்துக்குந்தான் தனி டிக்கெட் எட்திருக்கேனே ? அதெலா வொண்ணும் முடியாது’ – இது அந்த மிஸ்டு கால் பெண்.



வேண்டும் என்றால் குழந்தையை நான் எடுத்துக் கொள்கிறேன். அவர்களுக்கு இடம் கொடுங்கள்  என்று சொன்னேன். :) 

எட்டுக்கால் பூச்சி லெபனான் சென்ற கதை.

             
            கல்லூரி விடுதியின் அறை ஒன்றை எனக்கு ஒதுக்கினார்கள் . இரண்டாம் ஆண்டில் ரூம் கிடைப்பது திரிசங்கு சொர்க்கம் மாதிரி, நாமே கட்டிக்கொள்ள வேண்டியதுதான். பின்னர் தான் தெரிந்தது ஒட்டடையோடும், எட்டுக்கால் பூச்சிகளோடும் சீனியர் மாணவர் ஒருவர் விட்டுச்சென்ற ரூம் அதென்று. மனிதன் உயிர் வாழ கொஞ்சம் சிரமம் என்றான பின், சில வருடங்கள் யாரும் அந்த அறையினுள் செல்லும் அபாயத்தை மேற்கொள்ளவில்லை. நடுவில் ஒருவர் அந்த அறையில் தூக்குப் போட்டுக் கொண்டார் என்ற செய்தியும் வந்தடைந்தது.
     ரூம் சுத்தம் செய்யச் சொல்லி ஆயிற்று. சுத்தம் செய்ய முடியாமல், "சார், இந்த ரூம்ல இவ்ளோதான் முடியும்" என்ற பதில் வந்தது. பாளம் பாளமாய் வெடித்திருந்த சுவரும், பாலமாய் தொங்கிக் கொண்டிருந்த ஒயர்களும், முற்றிலும் நீக்கமுடியாத ஒட்டடையும், கொஞ்சம் கூட கரைந்து போகாத கறைகளும், போதும் போதும் என்று அலறிக்கொண்டே சுற்ற முயற்சிக்கும் மின்விசிறியும் என்னை வரவேற்றன.
     மூலையில் கிடந்த புத்தகக் குவியலை ஒரு முறை முறைத்துப் பார்த்தேன். சின்னதாய் ஒரு புத்தகம். நம் புத்தகங்கள் குறைந்தது தலையணை உயரமமாவது இருக்குமே என்ற ஆவலில் எடுத்துப் பார்த்தேன்.

     "பித்தன் - அப்துல் ரகுமான்"

     அரை குறை ஆடையில் முழுதும் கிழிசல்கள். ஆனந்தத் தாண்டவம். ஏளனச் சிரிப்பு. கவலைப் படாத தலை மயிர் - இப்படி ஒரு அட்டைப் படம் அந்தப்  புத்தகத்தில். பார்த்ததும் பிடித்து விட்டது, அட நம்மைப்போல் ஒருவன் இருக்கிறான், தலை முடியைப் பொறுத்தவரை என்ற காரணத்தில்.

    "நான் இருக்கிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அது இறந்த காலம் ஆகிக் கொண்டிருகிறது". இதைப் படித்ததும் கொஞ்சம் பித்தம் பிடிக்கத் தான் செய்தது. அப்துல் ரகுமான் என்னைப் பித்தனாக்கிக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பித்தன் எதிர்களின் உபாசகன், இரவுப் பாடகன். வெளிச்சம் போவதால் இரவென்பது இல்லை, இருளில் வெளிச்சம் வந்து பகலாய்த் தெரிகிறது. இருளில் இருந்து தொடங்கு உன் பயணத்தை என்று உண்மையை உண்மையாய்ச் சொல்கிறவன். காலம் காலமாய் நம்மில் கட்டியிருக்கும் சீழை நமக்குக் காட்டுபவன். அந்தப் பித்தன் வேறொன்றைக் காட்டினான்.
   
     புத்தகத்தின் இறுதியில் இப்படி எழுதியிருந்தது. "கலீல் ஜிப்ரான் போன்று எழுதும் கவிஞர்கள்  தமிழில் இல்லையே என்ற என் ஏக்கத்தை கவிக்கோ. அப்துல் ரகுமான் போக்கி விட்டார் - கண்ணதாசன்". அந்தப் புத்தகம் முடிகையில் நான் ஆரம்பித்துக் கொண்டேன் என்றே இன்றும் நம்புகிறேன்.
   
     அது யார் கலீல் ஜிப்ரான் ? அப்படி என்ன எழுதியிருப்பார் ? இந்தக் கேள்விகளுக்கு முதல் பதில் "முறிந்த சிறகுகள்" (Broken  Wings - Kahlil Gibran, 1912). "அந்தக் கல்லறைத் தோட்டத்து வழியாய் செல்பவர்களே, உங்கள் கால்கள் மெதுவாய் நடக்கட்டும். என் காதலியின் தூக்கம் கலையாதிருக்க".
ஜிப்ரானின் மனம் முறிந்த வரிகள், என் அறை எங்கும் சிறகு விரித்துக்கொண்டது. மௌனம் போதுமாய் இருந்தது என்று காதலித்த  ஜிப்ரான் - செல்மாவை லெபனான் காடுகளும், சைப்ரஸ் மரங்களும் நிச்சயமாய் மொழி பெயர்த்து வைத்திருக்கும். அங்கு விரியும் இலைகளில் முறிந்த சிறகுகளின் கனம் இன்னும் இருக்கக் கூடும்.

     தீர்க்கதரிசி (The Prophet - Khalil Gibran, 1923) என்பது ஒரு வகையில் பித்தன் போலவும், பல வகைகளில் ஆலாபனை (- அப்துல் ரகுமானின் இன்னொரு தொகுதி) போலவும் இருக்கும். பித்தன் படித்திருந்தால் ஆலாபனை தானாய்த் தெரியும், ஆலாபனையைப் படித்தால் பித்தனின் தேவை நன்கு புரியும்.
The Prophet கேள்வி பதில் போன்று எழுதப் பட்டிருக்கிறது.
    "உன் வாழ்க்கை தேவைகள் இல்லாதாயின் சூனியம்,
     உன் தேவைகள் அறிவிலாதாயின் தேவையற்றவை,
     உன் அறிவு வேலை செய்யாதிருந்தால் வீண்,
     உன் வேலைகள் மனிதமிழந்தால், இழப்பதற்கு உன்னிடம் வேரெதுவும் இல்லை". இப்படி மனிதம் பாடியிருக்கிறார் ஜிப்ரான்.

"குற்றவாளி தான் குற்றவாளி என்பதல்ல, குற்றங்களே கூட குற்றவாளியாய் இருக்க முடியும். நீங்கள் சட்டம் கொண்டு வந்தீர், அதை மீறவே அதிகம் ஆசைப் படுகிறீர்" என்ற தாக்கும்,  "நீதான் கண்ணாடி - எதுவும் உன்னால் தான் முடிவு செய்யப் படுகிறது" என்ற தர்க்கமும் நீட்சி கொண்டே பித்தன் நூலாக இருக்கும் போல.

     தன் காதல், கவிதைகள், ஓவியங்கள், எண்ணங்களை விட்டுச் சென்ற கலீல் ஜிப்ரான், "அறிவதில் இருக்கிறார் அன்பில் இருக்கிறார் கடவுள்" என்று புத்தகங்களின் பதிப்புப் பங்கை (Royalty) தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு விட்டுச் சென்றார். வாழ்வை ரசிக்கிறவன் கவிதை வாசிக்கிறான், கவிதை வாசிக்கிறவன் ஜிப்ரானை ரசிக்கிறான் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.


கண்கள் மூடுங்கள், உங்கள் அருகிலும் சுற்றிலும் பாருங்கள், உங்கள் முன் கலீல் ஜிப்ரான் இருப்பான்,                                                                                                                                இப்படித் தான் சொல்கிறது கலீலின் கல்லறை வாசகம்.

பாக்டீரியா காலம் முதல் facebook (முகநூல்) காலம் வரை

பாக்டீரியா காலம் முதல் facebook (முகநூல்) காலம் வரை நாம் அடிக்கடி கேட்பது இந்த வார்த்தை. நம்மில் பலர் இதைக் கடந்து வந்திருப்போம். இன்னும் சிலர் அதைப் பிடித்து  இன்னுமே தொங்கிக் கொண்டிருப்போம். இன்னும் சிலர் அந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் புரியாமலே அதைச் சொல்லி வைத்திருப்போம்.

கட் (நிற்க). அந்த வார்த்தை என்ன?
.?
இல்லை.
..?
இல்லை.
...?
இல்லை.

வேறு என்னப்பா?

அந்த ஆஸ்கார் வார்த்தை தான் 'முட்டாள்', 'அறிவு கெட்டவனே'.

ஏன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னால் என்ன?
சரி. சில அறிவு நிறைந்த அறிவாளர்கள் சொல்கிறார்களே.
நானே அறிவாளிதான், பிறகென்ன நான் அப்படிச் சொல்வேன் என்பவர்களும் நிற்க, கவனிக்க.

இந்தத் தமிழ் என்ற மொழியில் வார்த்தைகள் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்து இருக்கும், இணைந்திருக்கும்.
அட, இது இந்தி எதிர்ப்பும் இல்லை ஒன்றும் இல்லை.
இந்தத் தமிழன் செய்த உன்னதமான பலவற்றுள் மொழியும் ஒன்று, அதன் இனிமையும் ஒன்று.
இங்கே அறிவைக் குறிக்கும் சொற்களில் 'மதி' என்பதும் உண்டு.

ஏன் சொல் கண்டவர்கள் இப்படிச் சொன்னார்கள்?

தமிழ் இயல் மொழி (இயல்பான மொழி).
அது தொட்டே பெயர் வைத்தான் நம் பாட்டன் மதி என்று.

பயந்து இரசிக்கையில் இருந்த நிலவும், அறிவு கொண்டு நிமிர்ந்து நின்று நிலவைப் பார்த்ததற்கும் என்ன வேறுபாடு இருந்திருக்க முடியும்.
பரிட்சைக்குப் படிப்பதற்கும், பின்னர் நிதானம் கொண்டு இதையா இப்படிப் படித்தோம் என்று நமட்டுச் சிரிப்பு கொள்வது போல் தானே.

நிலவு:
வளரும், முழுமை பெரும்.

அழகு.

காதல்.

உயர்ந்த இடம்.

பொதுச் சொத்து.

அது இருக்கும், நீ பார்த்தாலும் சரி, இல்லாது ஒழிந்தாலும் சரி.

நெடுந்தொலைவில் இருந்தும் அலை சீற்றம் உண்டாக்கும் (முழுமதி அலைச் சீற்றம் - gravitational pull)

முழுமையிலும் கரும் புள்ளிகள் இனிமை.

முழுமையிலும் கிரகணங்கள் உண்டு (Eclipse).
கிரகணங்களிலும் கிரணங்கள் உண்டு (diamond ring on eclipse).

அறிவு:
வளரும், முழுமை பெற்றதை உணர்ந்ததும் குறையும், மீண்டும் முழுமை
பெரும்.

அறிவு அழகு.

பிறரை உன் பால் அன்பு கொள்ளச் செய்யும் (அறிஞர் அண்ணாவை திட்டித் தீர்த்தார் கவியரசு கண்ணதாசனார், அண்ணா சொன்னார்: 'அந்தத் தமிழில் நான் மயங்கிவிட்டேன், அவர் திட்டினால் என்ன, புகழ்ந்தால் என்ன').

பொதுச் சொத்து. நீ கற்றுக்கொள். கற்பி.

புரட்சிக்கான வித்து சிலரின் அறிவில் தான் இருக்கிறது. அவர்கள் தொலைவில் இருந்தாலும் சரி. இல்லாவிட்டாலும் சரி.

அது இருக்கும் நீ மதித்தாலும் சரி, மிதித்தாலும் சரி. அறிஞன் தன அறிவை பிறருக்குக்  கொடுக்கிறான். உன் விமர்சனம் அவன் செயலை ஏதும் செய்வது இல்லை.

அறிஞனுக்கும் சறுக்கல்கள் உண்டு.

வஞ்சம் கிரகணமாய் சூழும்.
அறிவு அதில் கிரணங்கள் பாய்ச்சும்.

இதுவும் அது: பிறரை மதி என்றான். 'மதி'த்தலும் நிலவென்க. நீ பிறரை மதி. அவனும் உன் போல் நிலவு தான், உன் போல் அறிஞன் தான் என்பதாலோ?

சில நேரங்களில் தமிழின் சொல் ஆழம், மதிக்க வைக்கிறது.

பெருமாளும் பேட்டெரியும் (version 1.1)

இந்தப் 'பெருமாளும்  பேட்டெரியும் - கடவுளும் கேமராவும்' கதையில், இதை இரண்டாம் பாகம்  என்று சொல்வதை விட, முதல் பாகத்தின் இரண்டாவது கோணம் என்று வைத்தால், கொஞ்சம் ஒத்துப் போகும்.

Akira எனும் இயக்குனர் எடுத்த Roshomon படம், ஒரே கதையை வேறு வேறு கோணத்தில் சொல்லும் விதம் பற்றி நன்றாகக் கூறும். தமிழிலில் கூட ஆய்த எழுத்து, விருமாண்டி போன்ற படங்களில், இப்படியான கதை ஓட்டத்தைப் பார்க்க முடியும். அந்த அளவிற்கு இல்லையென்றலும், எதோ கொஞ்சம் ஒப்புக்குச் சப்பாணி கதை சொல்வோம்.

பை:
10.00 AM: சரக். சரக். ஜிப் போடற லட்சணத்தப் பாரு. என வெக்கிறான்? charger மாதிரி இருக்கு. எதுக்கு ரெண்டு. தண்ணி சரி, என்ன புதுசா கர்ச்சீப், மாத்திரை. ஓ. எங்கயோ பார்ட்டி கெளம்பறான்.

10.10 AM: டேய் மெதுவா. இப்படி ஒத்தயா போறமே. நமக்கு ஜோடியா ஒரு லேடி பேக் இருந்திருக்கலாம். வெயில் பரவால, இல்ல இவன் வேர்வதான். நமக்குக் கொஞ்சம் உ ஆ.

11.03 AM: என்ன இவ்வளவு சீக்கரமா திரும்பி வந்துட்டான்.

11. 09 AM: charger பத்தி ஏதோ பேசறான். எனக்குள்ள தான்  பாரேண்டா.

1.55 PM: டேய் என்னையும் திரும்பக் கூட்டிட்டுப் போ. போய்ட்டான். சரி, ரெஸ்ட் எடுப்போம்.


பைக்:
10.05 AM: நான் தயார். கொஞ்ச நாளாகவே வெளியே போக வேண்டுமென ஆசை.

10.10 AM: Speed breaker லாம் பாரத்தால் முடியுமா? இன்னும் சற்று வேகமாக. மழையோ வெயிலோ காய வேண்டியதே எம் நியதி. இதில் உனைப் போல் நன்கு பார்த்துக் கொண்டால் நலம். இருந்தும் ஒரு குறை. காற்றைக் கிழித்து என் வேகம் முழுக்க முயன்று பார்க்க வேண்டும்.
ஆனால் நீ, அளவோடு குறைத்துக் கொள்கிறாய்.

10. 20 AM: ர்ர்ர்.. ர்ர்ர். நகர்கிறானா பார். ஆள் வளர்ந்த அளவிற்கு அறிவு வளரவில்லை. இந்த பஸ் டப்பாக்களுக்கெல்லாம் என்னைப் போல் பைக்கைக்கண்டால் அப்படி ஏளனம்.

10.22 AM: வேண்டாம்.

10. 22 1/2 AM: ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்.

10.45 AM: இது தானா? இன்னும் கொஞ்சம் தூரமாய் இருந்திருக்கலாம். இனி நான் காத்திருக்கிறேன். நீ உள்ளே சென்று வா.


SETC (திருநெல்வேலி - அம்பாசமுத்திரம்) பஸ் டிரைவர்:
10. 15 AM: இவனுவ வேற. சும்மா சும்மா உர்ர்ர் உர்ர்னு போவானுவ.

10. 20 AM: பொரப்பா. நீ பாட்டுல போய்க்கிருக்க.

10. 23 AM: பெருசுஏறுவே. அவன் முந்திப் போறாம்ல.

10. 25 AM: நம்மண்டி பொறுத்துப் போவும்யா.


மாடு:
10. 26 AM: இந்தப் பறவைக்குக் கொழுப்பு. நம்மை இம்சிக்கிறது.

10.30 AM: இது யாரு. அசஞ்சு அசஞ்சு நம்மையே பாக்கறான். நம்ம கறுப்புக் கொன்பன் மாதிரி நம்மையும் வண்டில கட்டப் பாக்கறானா?


எருதுக் கூட்டம்:
10. 40 AM: மெதுவா, மெதுவா. மெதுவா.. இது நம்ம வெயில், நம்ம சேறு.

10.42 AM: இந்த விலங்குகள் யார்? நம்மோடு இருப்பது இரண்டு கால்களில் நடக்கிறது. எப்படித்தான் நடக்க வேண்டிய கால்களில் தின்கிறதோ. ஆனால் இப்படி ஒரு கூட்டம் வருகிறது, போகிறது . நடக்காமல் எதோ ஒன்றின் மீது அமர்ந்து. நம்மை அதில் கட்டாதவரை நிம்மதி.

10.45 AM: அட, நம் பையன் நடக்கும் வரை ஓரமாய் இருக்கிறானே. இது போன்ற மற்ற உயிரினங்கள் நமக்காக ஒதுங்காதே.


ஐயர்:
10.47 AM: அய்யர் காலை 8.30 பூசை முடித்துச் சென்று விட்டார், இனி நாளை தான்.


ASI ஊழியர்:
10.48 AM: 'சார், அவர் சும்மா சொல்றார். மூலஸ்தானம் தான் பார்க்க முடியாது. நாம மற்றத சுத்தி பாக்கலாம்'.

10.53 AM: 'இது சிங்கத் தூண், அதுக்குப் பின்னாடி கல்வெட்டு. ஆனா என்னனு கேக்காதிங்க'.

இந்த அளவு கெளம்பி வந்து பாக்க, என்ன காரணமா இருக்கும். இதுல ஏதும் படிப்பாங்க போல. கேட்போம்.
'நீங்க இதுல ஏதும் M. Phil பண்ற மாதிரியா'.

டாக்டரா, "எதுல சார்?"

'Forensic Science தான உண்டு'. அது என்னப்பா forensic medicine.

10.57 AM: 'இங்க, இந்தப் பீடமும் டிசைனும் முக்கியம். இந்த டிசைன் வச்சு தான் வருசம் கணக்கு பண்றாங்க'

டாக்டர்னு சொல்லியாச்சு, ஆர்வம் எப்படி இங்க.

11.02 AM: 'இனிதான் முக்கியமானதெல்லாம் இருக்கு சார். இந்த நாலு சிற்பத்த பாருங்க. நான் கோயில் உள்ள திறக்கறேன்'.

11.05 AM: 'இப்படி தான் சார், சிலருக்கு நடந்திருக்கு. இந்தப் பெருமாள் சக்தி வாய்ந்த தெய்வம்'. நாம சுத்திக் காட்டிடுவோம்.

11.10 AM: ' இதையெலாம் பாக்கறப்ப தெய்வம்னு ஒண்ணு இருக்கு சார். இப்படி கல்ல செதுக்கி வளைக்கணும். இவ்வளவு காலம் பாதுகாப்பா இருக்கு. தவர, உங்க பாட்டரி'.

11. 40 AM: '8.30 to 5.45 சார், வாங்க'. இந்த வெயில்ல போய்ட்டு ஆள் திரும்ப வருவாரா. பாப்போம், வந்தா நமக்கும் பொழுது போகும்.

மணி:
நீண்ட நாட்கள் சென்று விட்டன. நானும் என் பைக்கும் தனியாக கொஞ்ச தூரம் சென்று. 'ஒரு நெடும் பயணம் எடுத்து சன்னலோர மரங்களையெல்லாம் ரசிக்க ஆசைதான்' என்று என் கல்லூரி நாட்களில் எழுதியது நினைவிற்கு வருகிறது. நான் பேராசைக்காரன், சன்னல் தவிர்த்து நேராகவே பார்க்க, பைக்.
நேற்றுப் பெய்த மழையில் குளங்களில் நீர், ஆற்றில் நீர். தாமரை மொட்டையும், எனக்குப் பெயர் தெரியாத இன்னொரு பூவும் சூடி, ஒரு பெண். அடிக்கும் காற்றில் அலையும் முடி. முகம் முழுக்க சிரிப்பும், கருப்பும். கருமை எங்கள் நிறம். அப்பா, சின்னப் பையனும் பெண்ணுமாக அவர்கள் எதிர்த் திசையில் கடந்து போனார்கள். பூ என்பதும் பெண் என்பதும் குழந்தையில் இருந்தே ஆரம்பிக்கிறது போல.
பறவைகளை எல்லாம் மாடுகள் எப்படி பொறுத்துக் கொள்கிறன. என் சந்தேகம், அதைத் தீர்க்க ஒரு கூட்டத்தைத் தேர்ந்து எடுத்து போட்டோ எடுக்க முற்பட்டேன். பறவைகள் மனிதர்களை பொறுத்துக் கொள்வதில்லை போலும்.
அரசுப் பேருந்துகள் சில தாண்டி, ஆட்டுக் கூட்டங்களுக்கு வழி விட்டு, எருதுகளும் வயல்களும் கடந்து, அரிவாள் மீசைகளிடம் வழி கேட்டு போய்ச் சேர்ந்தேன்.
சில உரையாடல்களுக்குப் பின், உள் பிரகாரம் நுழைந்தால், camera - low battery அடித்தது. உடன் வந்த ஊழியருக்கு அது பெருமாள் செயல் ஆகிப் போனது. எவ்வளவு நேரம் கோயில் திறந்திருக்கும் என விசாரித்து, மீண்டும் பாளையங்கோட்டை புறப்பட்டேன். வரும் வழியெலாம் எனக்கு ஒரே யோசனை. சீக்கிரம் அறைக்குச் செல்ல வேண்டும்.
அறைக்கு வந்ததும் நான் முதலில் செய்தது, Nikkon user manual படித்தது.
சட்டெனப் புரிந்தது காலையில் நான் லேப்டாப்பில் காமெராவை சார்ஜ் போடுவதற்கு பதிலாக, இணைத்து மட்டும் வைத்திருக்கிறேன். அப்போதில் இருந்தே சார்ஜ் இறங்கிக் கொண்டு இருந்திருக்கிறது.

மீண்டும் புறப்பட்டேன், இம்முறை வழி பரிச்சயம், எருதுகள் பரிச்சயம், பெருமாளும் பரிச்சயம்.

பக்தவத்சல பெருமாள் கோயில், சேரன்மாதேவி, திருநெல்வேலி.



                                                                             கடவுள் என்றால் என்ன? - விரைவில்.

பெருமாளும் பேட்டரியும் - கடவுளும் கேமராவும்

                   

பாளையம்கோட்டையில் இருந்து சேரன்மாதேவி வரை சென்று, சேரன்மாதேவியில் இருந்து வழி விசாரித்து (ஊரின் வழியே சென்று பேப்பர் மில் பக்கத்தில் திரும்பினால் வரும் பழைய பெருமாள் கோயில் என்பது சூட்சமம் - மாற்றிக் கேட்டால் பதில் வருவது சிரமம்) போய்ச் சேர வேண்டும். பலருக்கும் மறந்து போன அந்தக்கோயில் செல்ல, பேப்பர் மில் திருப்பத்தில் இருந்து இரண்டு சக்கர வாகனமிருந்தால் மதி / மிதி. கார் என்றால் கவலை வேண்டாம். இடுகாடும், சில`காட்டு எருமைகளும் தவிர வேறு யாரும் அந்தப் பக்கம் வருவதில்லையாம்.

தென்னை மரங்களின் அணிவகுப்பும், அணில்களின் சத்தமும், ஆங்காங்கே இருக்கும் சமாதிகளும் நம்மைக் கண்டுகொள்ளாது இருக்க, கன்றுகளும் எருதுகளும் வழி விடாது நிற்கும். ஒரு வேலை, இவைகளின் சொந்தக்காரர் வந்தால், நமக்கு வழி கிடைக்கும். இல்லையெனில் நம்மூர் ரெயில்வே கேட் போல் காத்திருக்க வேண்டியது தான்.

வளைந்த இழைந்த ஒற்றிப் பாதையில் நேராகச் சென்றால் (பொருள் குற்றம் வந்தால் மன்னிக்கவும் - எனக்கு இப்படித் தான் வழி சொன்னார்கள்), ASI - பாதுகாக்கப்பட்ட சின்னம் என்ற பலகை வரவேற்கும். அங்கே ஆற்றில் குளிக்க வந்தவர் (கள் / கல்) ( ? நாட்டு நடப்புகள்)  பேசும் இடம் கூட ஆர்ப்பின், உளியின், பதம் தாங்கியிருக்கிறது.

"அய்யர் காலை 8.30 பூசை முடித்துச் சென்று விட்டார், இனி நாளை தான்" என்று ஒரு குரல்.

'ஓகோ' - இது நான்.

"சார், அவர் சும்மா சொல்றார். மூலஸ்தானம் தான் பார்க்க முடியாது. நாம மற்றத சுத்தி பாக்கலாம்" - பணியாளர்.

கண் கொஞ்சம் தெளிவாகத் தெரிந்தது போன்ற உணர்வு.

பேசிக்கொண்டே அவர் கோவில் கதவைத் திறக்க, நமக்குத் தெரிந்த ஒரு உருவம் - சிங்கம். (உபயம் - மாமல்லபுரம்).

"இது சிங்கத் தூண், அதுக்குப் பின்னாடி கல்வெட்டு".

'பின்னாடி சுவத்திலையா?'.

"ஆமா சார். ஆனா என்னனு கேக்காதிங்க".

'எனக்கும் அது தெரியாது. ரெண்டு மூணு எழுத்து படிப்பேன், முழுக்க தெரியாது'.

"ஓகோ, நீங்க இதுல ஏதும் M. Phil பண்ற மாதிரியா". 

'சார், நான் டாக்டர். MD பண்றேன்'.

"எதுல சார்?"

'??? ??? ம். Forensic Medicine'.

"Forensic Science தான உண்டு".

'??? இல்ல சார் ரொம்ப வருஷமாவே FM degree உண்டு'.

சற்று உள்ளே, ஆதிசங்கரர் மேடம் ஒன்று இருக்கிறது. அதை எதிர்த் திசையில் விட்டு விட்டுச் சென்றோம். வெளி வாசலும் உள் கோபுர வாசலும் எதிர் எதிர் திசையில் இருக்கின்றன. (நமக்கு இந்த சாஸ்திரம் எல்லாம் பரிச்சியம் இல்லை).

"இங்க, இந்தப் பீடமும் டிசைனும் முக்கியம். இந்த டிசைன் வச்சு தான் வருசம் கணக்கு பண்றாங்க".

'ம்'.

இந்த யானையின் நெற்றியில் நாமம்  எல்லாம் நன்றாகத் தெரிகிறதே. அடடா. இதைச் செய்தவன் என்ன திறமையுடன் இருந்திருப்பான் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

"இந்தா மேல தெரியிற இடம் சுத்தி வர இருக்கும் வழி. இதுல படி ஏதும் இருந்திருக்கணும். இப்ப இல்ல".

"இனிதான் முக்கியமானதெல்லாம் இருக்கு சார். இந்த நாலு சிற்பத்த பாருங்க. நான் கோயில் உள்ள திறக்கறேன்".

அவர் உள் மண்டபம் திறந்தார். லைட் போட்டார். நான் உள்ளே நுழைந்ததும் என் கேமரா அலறியது.

No Chance. No way.

Low battery.

பையில் தண்ணீர், பிஸ்கட், டவல், அவசரத்திற்கான மருந்துகள். நானா மறந்திருப்பேன்.

நான் தான் நைட் சார்ஜ் போட்டேன். காலைல திரும்ப லேப்டாப்ல சேத்து சார்ஜ் போட்டேன்.

"இப்படி தான் சார், சிலருக்கு நடந்திருக்கு. இந்தப் பெருமாள் சக்தி வாய்ந்த தெய்வம்".

'??? என்ன ஆச்சு? சார்ஜ் போட்டேன். சார்ஜ் ஆச்சு. இப்போ சுவிட்ச் ஆப் ஆயிருச்சே. நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தக் காணோம்'. 

"உள்ள பாப்போம் சார்".

உள்ளே சென்று சிற்பங்களைப் பார்த்தேன். என் கண்களும் மனதும் அந்தக் கலையின் வளைவுகளில் ஆழ்ந்திருக்க, ஒரு குரல் - என்னாச்சு? (நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தக் காணோம்).

திரும்ப, பாளையம் கோட்டை புறப்பட்டேன். புறப்படும் நேரம் அவரிடம் சொன்னேன், 'நான் திரும்ப வருவேன் - battery problem னு நினைக்கிறன்.

நீங்க எவ்வளவு நேரம் இருப்பிங்க'.

"8.30 to 5.45 சார், வாங்க".

அடுத்த பாகம் விரைவில். 

மனிதன் மரணம் இல்லாதவன்

சக்தி  இப்போதும் இனி எப்போதும்

நான் தெய்வத்தின் அம்சம்

எனக்கு நோ வில்லை. சா வில்லை.

நான் அமிர்தம் உண்டேன்.

இப்போதும் இனி எப்போதும் எல்லையற்ற

தெய்வத் துடன் கலந்து விட்டேன்.

இனி எப்போதும் எனக்குத் துன்பம் இல்லை.

எப்போதும் எனக்கு விடுதலை.

          

                                                                 - மகாகவி பாரதி.

Is தொல்காப்பியம் viable

"மெய்யின் வழிய துயிர்தோன்று நிலையே"
                                                     தொல்காப்பியம் (எழுத்து - மரபியல் - சூத்திரம் 18)


மெய்யின் வழி அது உயிர் தோன்றும் நிலையே என்பது மெய் எழுத்துக்கள் இருக்க, அதன் வழியில் உயிர் சேர்ந்து உயிர்மெய் தோன்றும் நிலை கொண்டது உயிர் மெய் என்றவாறு.
உதாரணம்: க் + அ = க என உருவாக.

இது ஒரு புறம் இருக்க, நமக்குத் தெரிந்த வேறு ஒன்றைப் பார்போம்.


There lies the body of fetus in utero (inside of uterus); to which life adds in the form of lung maturity so as to make it viable for separate existence. From a mere body of fetus turning into a viable fetus for separate existence it remains in the womb. For what seems to be an important change over, the lung to respire body becomes human. is this we call life adding? is this why legal systems take into consideration the separate existence? (Textbooks of Medicine On viability)


தனியாக இயங்க முடிவதை viability என்று சொல்கிறோம். ஒரு பிண்டம் (மெய்) உயிர் பெறுகிறது, தனியாக இயங்க முடிகிற நிலையை அடைகிறது. இது நுரையீரல் முதிர்வை பொறுத்தது என்பது மருத்துவம். அது கொண்டே, சட்டங்கள் கூட கரு சம்பந்தமான வழக்குகளில், கரு தனியே இயங்கக் கூடியதா என்று கேட்கின்றன.

மெய் (உடல்) இருக்க, உயிர் சேர உயிர்மெய் நுரையீரல் காற்றில் உருவாகி வருகிறது (அது புணர்வில் உயிர் மயங்கி மெய் சேர்கிறது என்பது தனிக்கதை) என்பது தொல்காப்பியம்.

எப்படி இந்தத் தமிழன் இப்படி மொழி செய்தான். எப்படி இவர்களால் இதெல்லாம் உணர முடிந்தது ?

"ஒல்காப் புகழ்த் தொல்காப்பியம்" என்றது இதற்குத்தானோ?.

தொல்காப்பியம் இன்றைக்கும் இயங்கக்கூடியதே (viable). 

நேற்று இல்லாத மாற்றம் என்னது

நேற்று இல்லாத மாற்றம் என்னது
காற்று உன் காதில் ஏதோ சொன்னது.
இதுதான் வாழ்க்கை என்பதா
விதியின் வேட்கை என்பதா
சாதியின் சேர்க்கை என்பதா
சொல் மனமே.


கொடியில் பூக்கள் எல்லாம் காம்பு தாங்கும் வரை
கூந்தல் பூக்கள் எல்லாம்  உறவு வாழும் வரை
காதல் நினைவொன்று தானே காற்று தீரும் வரை
மழையின் பயணம் எல்லாம் மண்ணைத் தீண்டும் வரை
படகின் பயணம் எல்லாம் நதியைத் தாண்டும் வரை
மனித பயணங்கள் எல்லாம் வாழ்க்கை தீரும் வரை.



காற்று வழி போவதை நாற்று சொல்கின்றது
நேற்று மழை பெய்ததை ஈரம் சொல்கின்றது
கண்ணில் வழிகின்ற கண்ணீர் காதல் சொல்கின்றது.
கிளைகள் வீழ்ந்தாலுமே இலையில் துளி உள்ளது
இரவு தீர்ந்தாலுமே இன்னும் நிலவு உள்ளது
பாதி உயிர் போன போதும் மீதி வாழ்வுள்ளது..
                                                                                          -  வைரமுத்து.



இந்தப் பாடல் தான் முதன்முதலாக சோகமும் பிரிவும் எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது. நீண்ட வருடத் தேடலில், மறதியில் சமீபத்தில் தான் இதைக் கண்டுபிடித்தேன்.
காலையும் இரவும் செடிகளோடு சிரித்து, பூக்களைத் தடவி; தனியாய் நான் பார்த்த வான் நிறமும், என்னைக் கடந்து போன பிறைகளும்,  . அந்த நினைவும் நிறமும், துளியும் மாறாமல்..

நானோர் அசடன் நாளைய கிறுக்கன்.

பார்க்கும் இடமெங்கும்

பாறையின் அந்தகாரம்.

முக்கால் நிலவொளி

முனகும் காற்றொலி.

நெருப்புப் பந்தம்

பறையின் சந்தம்.

காட்டுப் பன்றி கூட்டு மந்தி

தங்க அழகு மிளா

இங்கே கோ உலா.  

வெள்ளை அருவியே கொள்ளைக் கருவியே

வெள்ளி வேலும்

வெள்ளி வாளும்

வெள்ளைக் கொடிகாட்டும்

வெள்ள நீரின்

கள்ளத் தனமோ கள்ளி தனமோ

கடல்கொண்டேன் குடல்தாகம் 

உடல்கொண்டேன் கூடல்தாகம்.

நாடும் எனதோ

வாடும் மனதோ.

அரண்மனை எனதோ எம்மனை இனிதோ.

உன்னை விடுத்து உலகெலாம் வென்று

சரித்திரம் படைத்தேன்

ஒருகுடை ஏற்றினேன்.

யானோ அரசன் யானோ வளவன்

நானோர் அசடன் நாளைய கிறுக்கன்.

இறந்ததும் என்னை 

இங்கே புதையும்

நான் கொண்டுசெல்ல  நினைப்பது 

அகத்திய தமிழும்

அருவி நீரும்.

மறுபிறப்பு இருந்தால்பாறையாய் பிறப்பேன்.

நுரையைத் தாங்கி  கரைந்து போவேன்.

திருமூலர்

அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்
அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிகிலார்
அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிந்தபின்
அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந் தாரே.

வை கை

விருப்பம் ஒன்றான பின்

மறுப்பும் உண்டோ.

அலைபோல் ஆசைகள்,

வலைபோல் சூழ்நிலை,

காற்றில் நிற்கும்

ஒற்றை விதையாய்,

எத்தனை காலம்

எத்தனை பாரம்.

விரும்புதலும் விருப்பமும்

நமக்குள்  ஒன்றாகி,

வளர்ந்த நிறைவில்

வைகை  வெள்ளமோ?

மூச்சுக் காற்று

அரிவையின் செவியில்

அருவியின் சத்தமோ?

அருவியும் சரி 

ஆறும் சரி;

இரத்த ஓட்டத்தை

இரகசியமாய் அதிகரிக்கிறது.

ஆறு ஸ்பரிசம் என 

அருவி காமம் என.. 

பரிபாடல் சொல்லும் அன்பும் ஊடலும், அழகான மதுரையும்; என்னை இனம்புரியா உணர்விற்குக் கொண்டு செல்ல.. இசை நூல் எனும் பரிபாடலின் இந்த பாட்டிற்கு இன்னொரு சிறப்பு, இதற்கு இசை அமைத்த நல்லச்சுதனார் மருத்துவர் என்பது.


(1) விருப்பொன்று பட்டவ(ர் ) (உ)ளநிறை (உ)டைத்தென
வரைச்சிறை உடைத்ததை வையை வையைத்
திரைச்சிறை உடைத்தன்று கரைச்சிறை........




(2) ஆடுவார் நெஞ்சத்து அலர்ந்தமைந்த காமம்
வாடற்க வையை நினக்கு..

                                                          -  நல்லந்துவனார், பரிபாடல் (6 ம்  பாடல்).

நீ ஆ ? நான் ஆ ?

கடற்கரை மணலில் 

கைவிரல் மணமில் 

நிலவொழுக

அலைசிரிக்க 

முதலில் தொலைவது 

நீயா நானா? 

வாகனப் புகையில்

படிகிற கரியில்

வெயிலடிக்க

நிழல்தர 

முன்னால்  நடப்பது

நீயா நானா?

கேரளத்து சேலையில்

 உன்கை படுகையில் 

கட்டிக்கொள்ளவோ 

கட்டிவிடவோ

முதலில் கேட்டது

நீயா நானா?

கட்டிகொள்ளத் தெரியாதென 

கட்டிவிடத் தெரியாதென 

கோபம் உயர

சண்டை வளர்க்க 

முதலில் சொன்னது

நீயா நானா?

உனதலையும் எனதலையும்

முடியும் என்ற நிலையிலும்

முடி ஒதுக்கி - சிலர் 

என்னைத் தேடி வருகையிலும் 

நான் காப்பது ஒழுக்கமல்ல

நேர்மை. 

புலன்கள் அடங்காது

புலம்புகையில்

புத்தி தப்பி சலனமாகையில் 

உன்பெயர்தானே துணையாகிறது.

நானென்பதே  நீதான்

நீயென்பதால் நானும் மனிதன் தான்.

மனைவி

மருவினிய சுற்றமும் வான்பொருளும் நல்ல 

உருவும் உயர்குலமும் எல்லாம் - திருமடந்தை

ஆம்போ தவளோடு மாகும் அவள்பிரிந்து 

போம்போ தவளோடு போம்.

                                                                            - மூதுரை 
                                                                                 பாடல்  20

மருவினிய சுற்றமும் - சேர்ந்த, சார்ந்த இனிய சுற்றமும் (சொந்தமும், சுற்றி இருப்போரும்), வான்பொருளும் - வானம் போல பரந்த செல்வம்  (அ ) வான் நட்சத்திரங்கள் போல மின்னும் அளவில்லாத செல்வம், நல்ல உருவும் - நல்ல உருவம்  என்பதை மற்றவர் மனதில் நமக்கான உருவம் நல்லதாய் இருக்கும் என, உயர்குலமும்  எல்லாம் - நல்ல குடும்பம் எனும் பெயர் வரவும் (இந்த அனைத்தும்), திருமடந்தை ஆம் போது அவளோடும் ஆகும் - மணப்பெண் (அ ) திருமகள் வருகையில் அவளோடு சேர்ந்து வரும், இருக்கும். அவள் பிரிந்து போம் போது அவளோடு போம்  - அவள் பிரிந்து செல்கையில் அவளோடே சென்று விடும்.

இத்தகைய செல்வம் அனைத்தும் திருமகள் உன்னோடு இருக்கையில் இருக்கும் , அவள் பிரிந்து செல்கையில் அவளுடனே சென்று விடும்.

நல்ல மனைவி இருந்தால் அனைத்தும் இருக்கும், அவள் பிரிந்து போனால்,அதோடு அனைத்தும் பிரிந்து போகும்.

கொக்கோகம் - தோகை விரிக்கும் கரும்பு

நன்னலன்றி வேம்புநுகர் காமத்துரோகிகள் போற்

பின்னையொரு தெய்வத்தைப் பேசாமே - எந்நாளும்

சாற்றுவதும் காமகலை சாதிபதுங் கரணம்

போற்றுவோம் காமனடிப் போது.

இலக்கணம்:

கொக்கோகம் எனும் மதன நூலின் முதல் பாடலாக இந்த வெண்பா அமைந்துள்ளது. இரண்டாம் அடியில் எந்நாளும் என்ற தனிச்சொல் இருப்பதால், இது நேரிசை வெண்பா. நன்னல், பின்னை; சாற்று, போற்று என இரு வேறு எதுகைகள் இருப்பதால் இரு விகற்ப நேரிசை வெண்பா.

பொருள்:

நன்னலன்றி வேம்புநுகர் - கரும்பு இருக்கையில் வேம்பு எடுத்து பயன்படுத்தும் (நன்னல் - கரும்பு) காம துரோகிகள் போல், பின்னையொரு தெய்வத்தை - வேறு தெய்வத்தைப் பற்றி பேசமாட்டேன் (பின்னை - வேறு, பேசாமே- பாடாது, போற்றாது ). சாற்றுவதும் காமகலை - சாற்றும் என்பதற்கு தீர்மானமாய், தீர்க்கமாய் சொல்வது என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். எந்நாளும் சொல்வதும், செய்வதும் (சாதிப்பதும்) காம கலை. அதற்கு காமனைப் போற்றுவோம்.

பின் இணைப்பு :
தோகை விரிக்கும் கரும்பு  இருக்கையில், தோகை விரிக்கும் மணப்பெண் இருக்கையில்; மற்ற நினைவும், சுவைத்திட வேம்பும் ஏற்றதா யோசி இனி.

தோகை விரிக்கும் 

கரும்பு  இருக்கையில்  

தோகை விரிக்கும்

மணப்பெண் இருக்கையில் 

மற்ற நினைவும்

சுவைத்திட வேம்பும்

ஏற்றதா யோசி இனி.

அகத்தியம்

முழுமதிக் காட்டில் மூலிகை வாசத்தில், காட்டுப் பன்றிகள் ஓலமிட, உடல் ஒடுங்க,பற்கள் படபடக்க  நடந்து, ஆஆஆஆஆஆஆ அந்த அழைப்பு தான் அந்தச்  சாரல் தான் அந்த அந்தகாரந்தான்,
எத்தனை பேரை இந்த அருவி பதம் பார்த்திருக்கும். எத்தனை பேர் இந்த அருவியில்  பக்குவம் அடைந்திருப்பார்கள்.
அடிமேல் அடியாய் அருகில் சென்று நனைந்து அமர்ந்தேன். நூற்றாண்டுகள் தாண்டிய குரல் கேட்டது. 
இங்கு கொட்டும் அருவிகளில், அகத்தியர் அருவிக்கு ஒரு குணம் உண்டு. எந்த அருவியும் அதற்கும் பாறைக்கும் ஆன இடைவெளியில் நம்மை எளிதில் அனுமதிக்காது. இந்த அகத்தியர் அருவியில் அருவிக்கு உள் சென்று, பாறையில் அமர்ந்து ரசிக்கலாம் அதன் பின்னழகை.
இந்தத்  துளிகள் எவ்வளவு காலம் முன் தோன்றியிருக்கும், எத்தனை உயிர்களை வருடி இருக்கும். நீர் உயிர் நாடிதான், வாழ்க்கைக்கான அமுது தான்.
நான் நாய்களோடு பேசுவேன், நெடு மரங்களோடும் பேசுவேன். இப்போதெல்லாம் பாறைகளுடனும் பேசுகிறேன்.

பாறை சொன்ன கதை, அடுத்து..

4321123443211233211221

 சில நாள் சில வேலை 

சேரும்  இரு பாம்புகள்

பார்த்து உறைந்த

தருணம்.

குளிரில் 

அம்மாவின் அணைப்பில்

எங்கோ ஓடிய எண்ணங்களில்

மறைந்து மறந்து நிறைந்தது நீயோ.

இறந்ததும் எங்கே போவோம் என்றே 

கண்ணீரோடு பயந்த இரவுகளில்

இடுகாட்டில் தேடலில் 

அமைதி.

அமர்ந்த

திட்டுகளின் எறும்புகள் 

முத்தமிட்டு ஊர்ந்து மொழிகையில் 

சாரமோ  மின்சாரமோ பூச்சரமோ 

உன் பெயரோ

நாமோ.

கருங்குயில்

இணைக்காக இரைஞ்ச

இறையாய் விரிந்தது 

மேகமோ.

நட்சத்திரமோ

பூகம்பமோ 

மோகமோ

தேனோ

ஓ

ஆ

அ

அ.

ஒரு மொழி

     மொழிக்கும் எனக்கும் ஆன தூரம் நீளும் பொழுது எனக்கும் எனக்கும் ஆன தூரமும் நீள்கிறது. பாடல்களே எனக்கு அனைத்தும் சொல்லிக் கொடுக்கின்றன. பெரும்பாலும் ஊமையாகவே இருக்கும் நான், அதிகம் பேசுவது வரிகளுடன் தான். அருவிக்கு பயப்படும் குழந்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நனைந்து சிரிப்பதாய், என் கவிதை அறிமுகம் இருக்கவில்லை. அருவியை நிமிர்ந்து பார்த்தே உள்ளே செல்லும் என் பழக்கம், இதிலும் தொடர்ந்தது. மூச்சுத் திணறி மீண்டும் முழுக ஆசைப்பட்டவன். அதனால் தானோ என்னவோ ஆற்றைபோலவே அருவிகளும் என் கை பிடித்து அழைத்து போகும். எதிலும் எளிதாய் குறைகள் கண்டுபிடிக்கும் என் குறை தளைகளின் புணர்வில் நிறைந்து வழிகிறது.

     சோதி மிக்க நவ கவிதை எழுதிட நானில்லை. கேட்காத முறை, பார்க்காத கோணம், இந்தப் புதுமை, அந்தப் புதுமை எதுவும் என்னிடம் இல்லை. 

     அன்று எழுதிய பாடல்கள் உரைகளாலேயே கிழிக்கப் பட்டன. கரையானாலும் கரைகளின் பாதுகாப்பிலும் கரைந்து போயின. இலைகள் தாண்டி பூனைகளிடம் இழைந்து, நாய்கள் தாண்டி பனைகளுடனும் பேசி பாடல்களின் பேச்சை கவனிக்கிறேன். கை குலுக்கி, அருகே அமர்ந்து உற்றுக் கேட்கும் வேளையில் கேட்கிறது அவை யுகந்தோறும் காடு மேடாய் காற்றாய் ஒளியாய் சுமந்து வந்தவை. 

     பாடல்களின் மொழி ஒன்று உண்டு. வெறும் அர்த்தக் கட்டுக்களை சுமந்து வரும் விறகு வியாபாரியாய் அவை இல்லை. மொழியுடன் உறவு கொள், ஒவ்வொரு பாடலுடனும் பேசிப்பழகு. ஒவ்வொரு எழுத்தின் அடிநாதமும், ஒவ்வொரு எழுத்தின் அடியிலும் பிரபஞ்ச அடிநாதமும் உனக்காய் காத்திருக்கும். மழைத்துளிகளுக்கு ஒரு மொழி, சருகுகளுக்கு ஒரு மொழி, மொழிக்கொரு மொழி. அதில் இருக்கிறது என் மொழி. 

     எனக்கும் மொழிக்குமான மொழி ஒரு மொழி, எனக்கும் எழுத்துக்குமான மொழி ஒரு மொழி. 

பிச்சைக்காரியும் கொஞ்சம் மணலும்

                               இது ஓர் ஏக்கம். வியப்பு. லூசு  என்று எல்லோரும் சொல்லும் சிலரின் அன்றாட வாழ்க்கை. அவள் யார்? தெரியாது. எப்படி இங்கே? தெரியாது. ஏன் இப்படி ? தெரியாது.

                              ஒரு அழுக்குச் சட்டையோடு எப்போதும் என் விடுதியின் சுவற்று நிழலில் இருப்பவள். கொட்டிவைத்த மணலில் புரண்டு கொண்டு, உடலின் மறைவுப் பகுதிகளை பற்றிக் கவலைப்படாது இருப்பவள். கலைந்த முடி, கவலை காட்டாத முகம். எப்போதாவது சிறு நகை. அடடா என்ன வாழ்க்கை? கஞ்சா அடித்து விட்டு ஒருசிலர் அவள் பக்கத்தில் படுக்கும் பொழுது அவளின் ஈன ஸ்வரம். வெட்கமோ  கற்பென்பதோ தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லாத அவள், பிடிக்காதார் தொடுகையில் சினுங்கிடும் குழந்தையாய்.

                              அந்த மணற்பறப்பு அவள் சிம்மாசனம். நாலடி நிழலோ சமயத்தில் ஓரடி நிழலோ, அவளின் வீடு. என்னால் முடிந்தது, இரவில்  எனக்குத்தரப் படும் ஒற்றை வாழைப் பழத்தை அவளுக்குக் கொடுப்பது.

                           அவள் தருவது என்னைப் பார்த்ததும் சிறு சிரிப்பு.

இயல்

எனக்கு  வேறு வேலையில்லை

வேளைமறந்து என்னையே பாட

அணுவிலிருந்து  அண்டம்வரை

நீளும் என்னியல்பும் எண்ணியல்பும்

மண்ணும் மன் மதனமும்

புண்ணும் பல பிணமும்

பித்தமும் ஓட்டு நத்தமும்

பிரிந்த மஞ்சள் சூரியனும்

பறித்த  ஊமத்தம் பூவும்

 ஈனமும்   மெல்லீனமும்

உள்ளும் உள்ள

கடமும் 

 அட கடவுளும்

கடை உளுந்தும்..